Organizacja niosła pomoc żołnierzom I Korpusu Polskiego na terenie Białorusi, w ramach jej działalności prowadzono gospody żołnierskie, kuchnie polowe oraz zapewniano zakwaterowanie i pomoc materialną. Koło Polek prowadziło także działalność pocztową i przerzut żołnierzy do obleganego Bobrujska. Podczas akcji zdobycia Mińska w nocy z 19 na 20 lutego, Łubieńska nadzorowała działania harcerek i członkiń Koła Polek na rzecz zaopatrzenia polskich żołnierzy w odzież i żywność. Dzięki istotnej roli jaką odegrał w wyparciu bolszewików z miasta przygotowany przez KP plan mobilizacji sił około 1500 żołnierzy, Komitet Wykonawczy Rady Polskiej Ziemi Mińskiej odznaczył KP nagrodą Obrońcom Mińska. W krótkim czasie przed wkroczeniem do Mińska żołnierzy niemieckich, Łubieńska koordynowała wywózkę łupów z bolszewickich składów i kas.

Po złożeniu broni przez I Korpus Polski Łubieńska dostała się do Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę nad organizacją Pogotowia Wojennego Koła Polek. Później wraz z Kołem niosła pomoc powstańcom na Górnym Śląsku, w czasie wojny polsko-bolszewickiej kierowała pracami organizacji m.in. w czasie obrony Lwowa, wyprawy kijowskiej, kontrofensywy na Kresach Wschodnich czy obrony Warszawy.