1 sierpnia 1944 został adiutantem dowódcy I Batalionu Legionowo AK. Brał udział w walkach powstańczych na terenie Legionowa i w Puszczy Kampinoskiej. Według bazy Muzeum Powstania Warszawskiego służył w VII Obwodzie „Obroża” Warszawskiego Okręgu AK, w 1 Rejonie „Brzozów” w Legionowie, a następnie w Grupie „Kampinos”, w batalionie por. Bolesława Szymkiewicza „Znicza”. W czasie bitwy pod Jaktorowem dowodzony przez niego oddział wydostał się z okrążenia i przedarł w Góry Świętokrzyskie, gdzie działał do 2 października 1944.

Po wojnie pracował jako urzędnik w Banku Gospodarstwa Krajowego, Ministerstwie Rolnictwa, Centralnym Urzędzie Planowania i Centralnym Zarządzie Aptek. W styczniu 1965 przeszedł na rentę inwalidzką. Zmarł 16 marca 1966 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach; jego grób znajduje się w kwaterze A2-2-14.

Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Obrony Lwowa, Odznaką Honorową „Orlęta”, Krzyżem POW, Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych.

Muzeum Historyczne w Legionowie określa go jako jedną z postaci związanych z historią wojenną Legionowa. W mieście znajduje się ulica jego imienia.