Terapia i leczenie Leczenie kinezjofobii wymaga podejścia interdyscyplinarnego i zależy od podłoża lęku: Fizjoterapia: Skupia się na eliminacji dysfunkcji, torowaniu prawidłowego ruchu oraz stopniowej ekspozycji na ruch związany z lękiem w kontrolowanych warunkach treningu medycznego (budowanie tolerancji obciążenia tkanek). Psychoterapia i psychiatria: Stosowana w celu modyfikacji przekonań i przełamania psychicznej blokady przed ruchem lub powrotem do aktywności (np. sportowej). W ciężkich przypadkach leczenie behawioralne łączone jest z farmakoterapią. Ortopedia: Jeśli kinezjofobia ma charakter wtórny i wynika z rzeczywistego, mechanicznego uszkodzenia struktury anatomicznej (np. niestabilności spowodowanej brakiem więzadła), leczenie operacyjne jest warunkiem koniecznym do ustąpienia fobii. Pozostałe dziedziny medycyny: W przypadku kinezjofobii na tle zaburzeń kostnych (osteoporoza), zaburzeń równowagi lub zaburzeń ogólnoustrojowych potrzeba konsultacji lekarskich może się rozszerzać o szerokie spektrum specjalistów medycyny.