Zjawisko zakładania znacznej liczby zespołów parlamentarnych, które następnie prowadzą znikomą działalność lub nawet nie spotykają się na posiedzeniach, zostało ochrzczone przez media mianem zespołozy, zaś do jej przykładów zaliczano choćby funkcjonowanie Parlamentarnego Zespołu ds. Obrony Polskiego Tatara i Prawa do Spożywania Mięsa, Parlamentarnego Zespołu ds. Obrony Gietrzwałdu, Parlamentarnego Zespołu ds. Wspierania Arki Gdynia, Lecha Poznań i Cracovii Kraków czy Parlamentarnego Zespołu ds. Podstaw Prawno-Ustrojowych i Intronizacji Chrystusa Króla Polski.
Przedmiot kontrowersji stanowiła również quasi-śledcza działalność Zespołu Parlamentarnego ds. zbadania przyczyn katastrofy TU-154 z 10 kwietnia 2010 r.
Według analizy Krzysztofa Kasaniuka spośród zespołów poselskich funkcjonujących w latach 2011–2015 jedynie pięć zespołów spotkało się co najmniej 16 razy w ciągu kadencji (czyli ze średnią częstotliwością raz na kwartał). Były to: Zespół ds. Energetyki, Parlamentarny Zespół ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi, Parlamentarny Zespół ds. Osób Niepełnosprawnych, Parlamentarny Zespół Przyjaciół Zwierząt i Zespół parlamentarny ds.