Jełka (, ) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie zelwieńskim; centrum administracyjne sielsowietu Synkowicze. W 2009 roku liczyła 378 mieszkańców.
Nazwa Mimo urzędowej nazwy Елка (Jełka) pojawia się też nieoficjalnie wariant Ёлка (Jołka), kojarzący się z choinką (ёлка), ale budzący niechęć samych mieszkańców, mówiących wyłącznie po białorusku.
Historia Według miejscowych podań pierwotnie zamierzano założyć wieś na równinie, kilka kilometrów dalej od obecnej lokalizacji, jednak właściciel majątku Synkowicze zapobiegł założeniu osady na gruntach ornych i przeznaczył działkę za trzema świerkami. W pobliżu tych drzew powstała pierwsza ulica, a osada odtąd nazywała się Jełka (por. елка). W 1864 r. Jełka była wymieniana jako wieś majątku Synkowicze II. Pod koniec XIX wieku chłopi posiadali 408 dziesięcin ziemi. Na początku XX wieku mieszkało tu 333 mieszkańców.
W latach 1921–1939 miejscowość znajdowała się w granicach II Rzeczypospolitej – w gminie Kostrowicze w powiecie słonimskim, w województwie nowogródzkim. Według spisu powszechnego z 1921 r. Jełka liczyła 48 domów mieszkalnych, w których mieszkały 202 osoby: 100 mężczyzn, 102 kobiety. Wszyscy deklarowali się jako Polacy i prawosławni.