Zależność między bezwzględną zbieżnością szeregów Dirichleta a nierównościami dla współczynników wielomianów doprowadziła później między innymi do nierówności Bohnenblusta–Hille’a. Współczesne badania nad wielowymiarowym promieniem Bohra korzystają z oszacowań stałych w tej nierówności.
Uogólnienia Funkcje o szczególnej symetrii Jeżeli funkcja ma rozwinięcie zawierające jedynie potęgi będące wielokrotnościami ustalonej liczby ,
oraz w , to
dla
Promień jest optymalny. Wynik ten otrzymuje się z klasycznej nierówności po podstawieniu .
Kilka zmiennych zespolonych Dla wielodysku
rozważa się rozwinięcia
gdzie
Promieniem Bohra wielodysku nazywa się największą liczbę , dla której
dla wszystkich funkcji holomorficznych i ograniczonych w .
Dla zachodzi . Frédéric Bayart, Daniel Pellegrino i Juan B. Seoane-Sepúlveda wykazali dokładną asymptotykę
Ich dowód wykorzystuje podwykładnicze oszacowania stałych w wielomianowej nierówności Bohnenblusta–Hille’a.
Wersje operatorowe i nieprzemienne Nierówność Bohra można formułować dla funkcji o wartościach operatorowych oraz dla wielomianów nieprzemiennych.