Zależność między bezwzględną zbieżnością szeregów Dirichleta a nierównościami dla współczynników wielomianów doprowadziła później między innymi do nierówności Bohnenblusta–Hille’a. Współczesne badania nad wielowymiarowym promieniem Bohra korzystają z oszacowań stałych w tej nierówności.

Uogólnienia Funkcje o szczególnej symetrii Jeżeli funkcja ma rozwinięcie zawierające jedynie potęgi będące wielokrotnościami ustalonej liczby ,

oraz w , to

dla

Promień jest optymalny. Wynik ten otrzymuje się z klasycznej nierówności po podstawieniu .

Kilka zmiennych zespolonych Dla wielodysku

rozważa się rozwinięcia

gdzie

Promieniem Bohra wielodysku nazywa się największą liczbę , dla której

dla wszystkich funkcji holomorficznych i ograniczonych w .

Dla zachodzi . Frédéric Bayart, Daniel Pellegrino i Juan B. Seoane-Sepúlveda wykazali dokładną asymptotykę

Ich dowód wykorzystuje podwykładnicze oszacowania stałych w wielomianowej nierówności Bohnenblusta–Hille’a.

Wersje operatorowe i nieprzemienne Nierówność Bohra można formułować dla funkcji o wartościach operatorowych oraz dla wielomianów nieprzemiennych.