Można jednak rozważyć początkowe odcinki nieskończonego ciągu Rudina–Shapiro:
Rudin wykazał, że można dobrać ciąg znaków w taki sposób, aby dla każdego
Dla właściwego ciągu Rudina–Shapiro Paul Balister uzyskał dokładniejsze oszacowanie
Oszacowanie to jest osiągane dla nieskończenie wielu wartości , w szczególności dla
Historia Harold S. Shapiro wprowadził te wielomiany w swojej pracy magisterskiej z 1951 roku, badając problemy ekstremalne dla wielomianów i szeregów potęgowych. Walter Rudin znalazł tę samą konstrukcję w 1958 roku podczas pracy nad sumami trygonometrycznymi o współczynnikach . Po odkryciu dowiedział się o wcześniejszej rozprawie Shapiro i opublikował konstrukcję oraz dowód w 1959 roku za jego zgodą.
Rudin rozważał pytanie, czy dla każdego można znaleźć znaki
takie, aby
dla pewnej stałej niezależnej od . Tożsamość komplementarna wielomianów Rudina–Shapiro daje twierdzącą odpowiedź.
Niezależnie podobne ciągi komplementarne badał Marcel Golay w związku z kodowaniem masek stosowanych w spektrometrii wieloszczelinowej.