Jest to hymn o charakterze litanii, którego pierwsza część (Dn 3, 52–56) jest pochwałą samego Boga, a druga (Dn 3, 57–90) zwraca się do wszystkich stworzeń z wezwaniem do uwielbiania Go. Lista stworzeń pogrupowana jest w cztery działy: istoty niebieskie, stworzenia nieożywione, zwierzęta i ludzie.
Interpretacja Gerhard von Rad zwraca uwagę, że Pieśń Trzech Młodzieńców należy – obok na przykład psalmów 104 i 148 – do grupy dzieł poezji hebrajskiej, wyrażających zachwyt nad stworzeniem. To „upojenie pięknem”, dla określenia którego niemiecki teolog używa łacińskiego terminu delectari („znajdować w czymś przyjemność”), a przez które człowiek może już uczestniczyć w radości aniołów, zakłada jednak w sposób konieczny odniesienie przedmiotu satysfakcji estetycznej do jego Stwórcy. Akt uwielbienia oddaje Bogu chwałę, której On sam użyczył stworzeniu.
Użycie w liturgii chrześcijańskiej mały|Opracowanie pięciogłosowe Lassusa, partia basu (wydanie paryskie, 1571)