Tadeusz Zbroja-Rejchan (ur. 21 grudnia 1897 w Dolinie, zm. 17 sierpnia 1920 pod Zadwórzem) – podchorąży kawalerii cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej i oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się w Dolinie, gdzie jego ojciec Henryk był urzędnikiem podatkowym w Urzędzie Obrachunkowym, a dziadek (Mieczysław Reichan) sędzią sądu powiatowego. Żoną Mieczysław była Czesława Bylczyńska herbu Dęboróg II (matka chrzestna Jakuba Bylczyńskiego).
W 1914 roku podjął studia na Politechnice Lwowskiej. W 1915 powołany do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej i skierowany do 1 pułku ułanów Obrony Krajowej. Walczył na froncie rosyjskim. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917. 1 listopada 1918 został mianowany porucznikiem.
11 listopada 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Brał udział w wyzwalaniu Lwowa, w ramach Grupy Operacyjnej płk. Władysława Sikorskiego dowodził 3 kompanią, a na froncie ukraińskim pełnił obowiązki dowódcy III batalionu 16 pułku piechoty. Walczył na odcinku Harajca, a w czerwcu 1919 w bitwach pod Uhercami i Gołogórami. Od lipca 1920 służył jako podchorąży w Detachement rtm. Abrahama. Poległ 17 sierpnia 1920 w czasie bitwy pod ZadwórzemGrzegorz Hetnar, Stanisław M. Jankowski, Powrót żołnierzy Zadwórza.