Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do 57 pp. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917. Walczył na froncie serbskim jako młodszy oficer kompanii. Został ranny. Po rekonwalescencji został instruktorem w batalionie zapasowym 57 pp. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 1 maja 1916. W sierpniu 1916 na froncie wschodnim dostał się do niewoli rosyjskiej..
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny z Ukraińcami dowodził kompanią 16 pułku piechoty. 17 lipca 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 maja 1916, zaliczony do I Rezerwy armii z jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny, aż do demobilizacjiDz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919, poz. 2820.. Wiosną 1920 został przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu zapasowego 56 pułku piechoty. Latem 1920, w czasie wojny z bolszewikami, pełnił funkcję adiutanta 157 pułku piechoty, a następnie objął dowództwo II batalionu 7 pułku piechoty Legionów. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.