Wstępne plany nie ingerowały zanadto w strukturę płatowca, planowano jedynie zastosowanie nowych skrzydeł o laminarnym profilu i mniejszej rozpiętości. Obliczenia wykazały, iż nowa konstrukcja byłaby lżejsza o 318 kg a prędkość maksymalna wzrosłaby o 20–22 km/h. Po zapoznaniu się z projektem, brytyjskie Ministerstwo Lotnictwa zasugerowało zdecydowanie bardziej radykalne zmiany, mające na celu eliminację wad FirebrandaLeszek A. Wieliczko, Blackburn Firecrest, „Lotnictwo”, nr 5 (2026), s. 86-90, .

Projekt Konstruktorzy wytwórni przekonstruowali kadłub upraszczając jego budowę i przesuwając kabinę pilota do przodu, umieszczając ją nieco wyżej, to plus kroplowa osłona kabiny pilota zapożyczona z Hawker Tempesta, zapewniały pilotowi znakomitą widoczność. Modyfikacje pozwoliły zmniejszyć masę płatowca o 635 kg. Wygospodarowane w ten sposób kilogramy, przeznaczono na zwiększenie zapasu paliwa na pokładzie o 318 litrów. Do napędu nowej konstrukcji wybrano gwiazdowy silnik z przeciwbieżnym śmigłem, kompensującym znoszenie na bok wskutek dużego momentu reakcyjnego, Bristol Centaurus 77. 11 listopada 1943 roku Blackburn otrzymał polecenie przygotowania dwóch prototypów, które otrzymały numery ewidencyjne RAF RT651 i RT656. 1 stycznia 1944 roku polecenie sformalizowano podpisując z wytwórnią odpowiedni kontrakt.