14 marca 1945 roku, podjęto decyzje o zamówieniu jeszcze jednego, trzeciego prototypu z silnikiem Centaurus oznaczonego jako VF172 oraz trzech następnych prototypowych maszyn ale tym razem napędzanych jednostkami Napier Sabre VIII. 18 kwietnia 1944 roku Ministerstwo Lotnictwa podpisało z wytwórnią odpowiedni kontrakt, nr SB.27216/C.20(b). Nowa konstrukcja otrzymała oznaczenie B-48 i nieoficjalną nazwę Firecrest. W 1945 roku, Stowarzyszenie Brytyjskich Konstruktorów Samolotów opracowało i wprowadziło ujednolicony system oznaczeń, w którym maszyna otrzymała oznaczenie Y.A.1. Litera Y oznaczała wytwórnie Blackburn a A.1. pierwszy tym samolotu, który otrzymał oznaczenie w nowym systemie.
Budowa prototypu opóźniała się, nowa konstrukcja nie znajdowała się na czele listy priorytetów Ministerstwa Lotnictwa, zwłaszcza po zakończeniu wojny. Dodatkowymi czynnikami nie sprzyjającymi szybkiemu postępowi prac były zawirowania związane z silnikiem i śmigłem, jakim konstruktorzy musieli stawić czoła. 18 lutego 1947 roku odbył się roll out pierwszego ukończonego prototypu RT651. Po wykonaniu naziemnych prób zespołu napędowego, maszyna została przewieziona do bazy RAF Leconfield, gdzie 1 kwietnia 1947 roku maszyna wykonała swój dziewiczy lot. Za sterami samolotu siedział pilot doświadczalny wytwórni Peter G. Lawrence.