Ołtarz główny wykonano w latach 1619–1645 w stylu manierystycznym (według innego źródła w stylu późnego renesansu), ufundował go Stanisław Koniecpolski i jego żona Krystyna, poddano go renowacji w 1760 roku. Znajdują się w nim posągi dwóch nierozpoznanych biskupów oraz św. Mikołaja i św. Wojciecha; w centrum obraz z 1. połowy XVII wieku z przedstawieniem Chrztu Pańskiego. W zwieńczeniu ołtarza XX-wieczny wizerunek Chrystusa Króla. Predella z herbami fundatorów: Szreniawa rodu Lubomirskich oraz Pobóg rodu Koniecpolskich, antepedium to włoska tapiseria, pochodząca z około połowy XIX wieku, przedstawia anioły adorujące lilię; miała ją przywieźć Elżbieta Krasińska z Rzymu, możliwe, że jest autorstwa nazareńczyków.

W nawie od strony południowej umieszczono pomniki nagrobne w stylu renesansowym ze staropolskimi inskrypcjami. Dwa ołtarze boczne zostały poskładane z różnych elementów z XVII i XVIII wieku. Chrzcielnica kamienna w stylu barokowym. Prospekt organowy pochodzi z 2. ćwierci XVII wieku, został przekształcony w XIX wieku. Same organy pochodzą z przełomu XVI i XVII wieku i są być może najstarszymi sprawnymi organami w Polsce.