W kwietniu 1945 r. zgłosił się do grupy operacyjnej w Katowicach i otrzymał przydział do Elektrowni Zabrze. Równocześnie pracował w elektrowni Kopalni Wieczorek w Janowie. W latach 1945–1948 był kierownikiem Wydziału Elektrycznego Elektrowni Zabrze, a w latach 1948–1949 pełnił funkcję dyrektora technicznego Zakładów Energetycznych Podokręgu Będzin. 15 listopada 1949 r. został przeniesiony do Centrali ZEOG w Katowicach na stanowisko kierownika Oddziału Studiów w Dziale Dokumentacji Technicznej w Dyrekcji Inwestycji. W 1954 r. został zatrudniony w Instytucie Energetyki i organizował Zakład Systemów Energetycznych w Katowicach, będąc do 1959 r. jego kierownikiem. W latach 1959–1962 powołany został na dyrektora Przedsiębiorstwa Montażu Aparatury Pomiarowej i Automatyki „Energoaparatura” w Katowicach.
Równolegle z pracą zawodową, 1 lutego 1951 r. rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną w Katedrze Urządzeń Elektrycznych na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Kolejno pełnił funkcje starszego asystenta, adiunkta (od 1 stycznia 1953 r.), p.o. samodzielnego pracownika nauki (od 1 marca 1954 r.), zastępcy profesora (od 1 września 1954 r.). W 1956 r. został powołany na stanowisko docenta, a 27 lipca 1966 r. Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.