W swojej pracy doktorskiej Ehlers wskazał na symetrię dualną między różnymi składowymi metryki stacjonarnej, próżniowej czasoprzestrzeni, która odwzorowuje rozwiązania równań pola Einsteina na inne rozwiązania. Symetria ta, łącząca składową tt metryki (opisującą czas mierzony przez zegary o niezmiennych współrzędnych przestrzennych) z wielkością zwaną potencjałem skręcenia, jest analogiczna do wspomnianej wyżej dualności między E a B.
Odkryta przez Ehlersa dualność została później rozszerzona do większej symetrii odpowiadającej specjalnej grupie liniowej Tę większą grupę symetrii nazwano od jego nazwiska . Jej odkrycie doprowadziło do dalszych uogólnień, w szczególności do nieskończenie wymiarowej (grupa Gerocha jest generowana przez dwie nieprzemienne podgrupy, z których jedną jest grupa Ehlersa). Te tak zwane symetrie ukryte odgrywają ważną rolę w redukcji Kaluzy-Kleina zarówno ogólnej teorii względności, jak i jej uogólnień, takich jak jedenastowymiarowa supergrawitacja. Inne zastosowania obejmują wykorzystanie tych symetrii jako narzędzia do odkrywania wcześniej nieznanych rozwiązań oraz ich rolę w dowodzie, że rozwiązania w stacjonarnym, osiowo symetrycznym przypadku tworzą .
Kosmologia: twierdzenie Ehlersa-Gerena-Sachsa thumb|Niejednorodności temperatury mikrofalowego promieniowania tła zarejestrowane na tym obrazie z sondy WMAP nie przekraczają 10−4 kelwina