Nie zgodził się też na usunięcie portretów jezuitów polskich (Czapskiego i Działyńskiego) z głównej sali seminariumTadeusz Grygier, Sprawa polska w Prusach Wschodnich, s. 502.
Taka sprzyjająca Polakom postawa nie podobała się władzom pruskim, tym bardziej że był to okres prowadzonej polityki kulturkampfu. Z tego powodu z dniem 1 października 1884 został zwolniony ze stanowiska dyrektora i przeniesiony na emeryturę z uposażeniem 3087 marek rocznieTadeusz Grygier Uroczystości gietrzwałdzkie w oświetleniu władz wschodniopruskich, Studia Warmińskie tom XXV (1988), s. 49. Przeprowadził się wówczas do Braniewa i objął tam lektorat języka polskiego w seminarium duchownym. 15 października 1866 jako emeryt objął również funkcję prefekta konwiktu biskupiego w Braniewie, jednak po roku zrzekł się tej funkcji z powodu słabnącego stanu zdrowia.
Do końca życia pozostawał gorliwym propagatorem kultu maryjnego i objawień gietrzwałdzkich, organizując liczne pielgrzymki do miejsca cudu.
W sierpniu 1882 został odznaczony Orderem Orła Czerwonego IV Klasy, natomiast w dniu przeniesienia na emeryturę, 1 października 1884 roku, został odznaczony Orderem Orła Czerwonego III Klasy ze wstęgą.
Zmarł nagle 13 lub 14Nekrolog [w:] Gazeta Olsztyńska, 19 listopada 1890, nr 54, s.