Dla sądów szczegółowych, typu „niektóre A są B”, figury powinny się częściowo przecinać. Aby sprawdzić poprawność sylogizmu, należy najpierw narysować wszystkie możliwe figury odpowiadające przesłankom, a następnie ustalić, czy da się z nich odczytać także wniosek.
Erhard Weigel posługiwał się w diagramach inicjałami, podczas gdy jego uczniowie, tacy jak (1635–1703) oraz Gottfried Wilhelm Leibniz (1646–1716), używali okręgów lub linii. Inna tradycja wywodzi się od (1642–1708), który miał stosować te diagramy w nauczaniu. Wspominali o tym jego uczniowie Samuel Großer i Johann Christian Lange. Zwłaszcza Lange rozszerzył zastosowanie tych diagramów poza sylogistykę, posługując się nimi między innymi w analizie kwantyfikowanych orzeczników.
Euler i czasy po nim W Euler skupił się wyłącznie na tradycyjnej sylogistyce. Nie tylko sprawdzał on poprawność sylogizmów, lecz także opracował metodę wyciągania wniosków z przesłanek. Równocześnie z Eulerem podobnymi diagramami posługiwali się oraz Johann Heinrich Lambert. Diagramy zyskały jednak szerszą popularność dopiero w latach 90. XVIII wieku za sprawą Immanuela Kanta (1724–1804), który wykorzystywał je w wykładach z logiki. Jego uczniowie rozpowszechnili wiedzę o nich w całej Europie.