W epoce Venna John Venn (1834–1923) zwracał uwagę na uderzającą popularność diagramu Eulera. Stwierdził, że spośród pierwszych sześćdziesięciu przejrzanych przez niego traktatów logicznych aż trzydzieści cztery korzystały z diagramów, niemal zawsze ze „schematu eulerowskiego”. Mimo to zarzucał temu schematowi „niezdatność do celów logiki naprawdę ogólnej” i zauważał, że „pasuje on, lecz źle, nawet do czterech sądów logiki potocznej, do których zwykle bywa stosowany”.

Venn sformułował przy tym kluczowy zarzut: w ilustracji Hamiltona sądy O (szczegółowo-przeczący) oraz I (szczegółowo-twierdzący) są jedynie wzajemnie obrócone, a ten sam diagram bywa używany do przedstawienia obu, „co czyni równie niedoskonale”. Na tej podstawie Venn przedstawił sposób przejścia od „staromodnych diagramów Eulera” do konstrukcji, które później nazwano diagramami Venna.

Do 1914 roku Louis Couturat (1868–1914) opatrzył etykietami obszary diagramu, w tym obszar zewnętrzny. Zwięźle wyjaśnił, jak posługiwać się diagramem: aby uzyskać wynik, należy „wykreślić (przez zacieniowanie)” te obszary, które mają zniknąć na mocy danych zadania.