Różnicę między nimi dobrze widać na przykładzie trzech zbiorów:

Na diagramie Eulera zbiory B i C są rozłączne, więc odpowiadające im krzywe się nie przecinają, natomiast diagram Venna i tak pokazuje wszystkie strefy nakładania, zaznaczając czernią te, które są puste. Na budowę diagramu często nakłada się dodatkowe warunki poprawności – ograniczenia topologiczne lub geometryczne (np. wymóg spójności stref albo zakaz stycznego przecinania się krzywych). Nie każdy diagram Venna z cieniowaniem da się przekształcić w diagram Eulera bez cieniowania. Dla dziewięciu zbiorów istnieją diagramy Eulera, których nie da się narysować prostymi krzywymi zamkniętymi bez powstania zbędnych stref.

Przykład: od diagramu Eulera do tablicy Karnaugha thumb|Diagram Veitcha i tablica Karnaugha pokazują wszystkie mintermy; widoczne jest silne podobieństwo między diagramem Venna a tablicą Karnaugha Poprawność wniosku „żaden X nie jest Z” wyprowadzonego z przesłanek „żaden Y nie jest Z” i „każdy X jest Y” można sprawdzić tablicą prawdy. Przesłanki zapisuje się jako formułę rachunku zdań, łącząc ją z proponowanym wnioskiem za pomocą implikacji (P → Q, czytane „jeżeli P, to Q”).