W listopadzie 1918 wstąpił do 3 pułku strzelców konnych w Dębicy. Później został przeniesiony do 11 pułku ułanów. Walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Awansował na kolejne stopnie: wachmistrza plutonu, wachmistrza szefa i podchorążego. Dowodził plutonem karabinów maszynowych. Wyróżnił się 7 czerwca 1920 w boju pod Kowalewszczyzną. 3 lutego 1921 dowódca szwadronu karabinów maszynowych 11 puł., porucznik Józef Grad-Soniński uzasadnił swój wniosek o odznaczenie podchorążego Józefa Czajki Orderem Virtuti Militari następująco:
Wniosek został poparty przez dowódcę pułku, majora Mariusza Zaruskiego i dowódcę 1 Brygady Jazdy, pułkownika Janusza Głuchowskiego, a następnie zatwierdzony przez Naczelnego Wodza. 5 września 1920 w boju pod Czahrowem został ciężko ranny (przestrzał prawego policzka). 3 lutego 1921, gdy porucznik Grad-Soniński uzasadniał wniosek odznaczeniowy, przebywał w szpitalu. Po zakończeniu leczenia wrócił do pułku.
Był kawalerem, dzieci nie miał.