Jan Drecki (ur. 2 czerwca 1888 w Miłosławiu, zm. 15 stycznia 1970 w Gniewkowie) – polski lekarz, doktor medycyny, kapitan Wojska Polskiego, uczestnik Powstania Wielkopolskiego oraz działacz społeczny.
Życiorys Jan Drecki urodził się 2 czerwca 1888 w Miłosławiu jako syn budowniczego Franciszka i Kazimiery z domu Szymańskiej. Ukończył szkołę powszechną w Miłosławiu. W latach 1899–1905 uczęszczał do Gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu. Następnie do Gimnazjum w Gnieźnie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. Był aktywnym członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. Studiował medycynę w Lipsku, Berlinie i Kilonii.
1 kwietnia 1910 rozpoczął służbę wojskową w 106 Królewskim Pułku Piechoty w Lipsku jako ochotnik. Zdał egzamin lekarski 24 stycznia 1917, a dyplom doktora medycyny uzyskał 10 kwietnia tego samego roku. Ożenił się z Marią Hoffman, z którą miał córkę Janinę. W grudniu 1918 został zwolniony z Armii Pruskiej, a 4 stycznia 1919 ochotniczo wstąpił do 4 Pułku Strzelców Wielkopolskich i został przydzielony do sztabu gen. Grudzielskiego. Brał udział w powstaniu wielkopolskim jako naczelny lekarz 3 Pułku Wielkopolskiego w stopniu kapitana. Organizował m.in. szpital powstańczy w Kcyni podczas bitwy o Szubin. Przeszedł cały szlak bojowy pułku. Na froncie polsko-bolszewickim walczył w ramach Wielkopolskiej Ochotniczej Kampanii Sanitarnej.