W serii symulacji wojennych przeprowadzonych w latach 2014–2015 oceniano, że przy ówczesnym rozmieszczeniu sił NATO nie byłoby w stanie skutecznie obronić najbardziej narażonych członków Sojuszu, a najdłuższy czas dojścia rosyjskich sił do przedmieść Tallinna lub Rygi wynosił w tych scenariuszach około 60 godzin. Ocena ta dotyczyła jednak stanu rozmieszczenia sił analizowanego w symulacjach RAND, a nie późniejszych wzmocnień obecności NATO na wschodniej flance.
Odpowiedzią na tę sytuację jest wzmacnianie obrony wysuniętej, odporności państwa i obecności wojsk sojuszniczych. Łotewska koncepcja obrony narodowej z 2023 roku zakładała rozwijanie zdolności narodowych i sojuszniczych tak, aby bronić „każdego cala” terytorium od pierwszych chwil kryzysu militarnego, litewska ocena zagrożeń z 2026 roku wskazywała rosyjską rozbudowę wojskową jako najważniejszy czynnik wpływający na bezpieczeństwo Litwy i regionu, a estońska koncepcja bezpieczeństwa narodowego z 2026 roku podkreślała połączenie samodzielnej zdolności obrony i obrony kolektywnej NATO. Znaczenie ma również budowa umocnień na wschodniej flance NATO.