Pracę doktorską odtworzył i obronił jesienią 1945 r. na Politechnice Warszawskiej pod kierownictwem prof. dr Witolda Wierzbickiego. W roku akademickim 1945/46 był adiunktem na Politechnice Warszawskiej, prowadził wykłady na Politechnice Warszawskiej z tymczasową siedzibą w Lublinie oraz rozpoczął pracę na Politechnice Śląskiej jako zastępca profesora. Dekretem Prezydenta Krajowej Rady Narodowej z 15 listopada 1946 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego statyki budowli na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym Politechniki Śląskiej, gdzie pracował do roku 1958 kierując Katedrą Statyki Budowli i Zakładem Statyki Doświadczalnej. Wykładał tam statykę budowli, teorię sprężystości i plastyczności, dynamikę budowli i mechanikę gruntów.1 października 1958 r. został służbowo przeniesiony na Politechnikę Warszawską, gdzie objął kierownictwo Katedry Mechaniki Technicznej na Wydziale Komunikacji. Uchwałą Rady Ministrów nr 22/67 z 22 czerwca 1967 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1 października 1970 r., w związku z likwidacją Wydziału Komunikacji, został przeniesiony na stanowisko profesora zwyczajnego w Instytucie Mechaniki Konstrukcji Inżynierskich na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. 1 października 1975 r.