Najbardziej rozpowszechnionym formatem z tej rodziny jest IRIG-B, którego ramka trwa jedną sekundę i zawiera 100 pozycji bitowych. W praktyce określenie „IRIG-B” bywa używane szerzej niż „kod czasu IRIG”, choć litery A, B, D, E, G i H oznaczają technicznie sześć odrębnych formatów. Pełne oznaczenie sygnału, takie jak B122 albo B007, określa nie tylko format czasowy, lecz także modulację, częstotliwość nośną lub rozdzielczość oraz zestaw zakodowanych pól.
Geneza i standaryzacja Prace nad rodziną kodów IRIG rozpoczęła w 1956 roku grupa telekomunikacyjna amerykańskiej Inter-Range Instrumentation Group, działająca w środowisku poligonów, telemetrii i systemów śledzenia. Nazwa tej organizacji – w dosłownym tłumaczeniu „międzypoligonowa grupa ds. aparatury pomiarowej” – jest źródłem skrótu IRIG. Pierwsze formaty zaakceptowano w 1960 roku jako IRIG Document 104-60, następnie zrewidowano je jako IRIG Document 104-70. Później rozwijano je w standardach serii 200, w tym IRIG Standard 200-70, 200-95, 200-98, 200-04 i 200-16;