Wybór wariantu zależy od wejść odbiornika, długości i rodzaju okablowania, separacji galwanicznej, poziomów napięć oraz wymagań instalacyjnych.

Transmisja i poziomy sygnału Kody IRIG mogą być przekazywane jako sygnały modulowane nośną lub jako sygnały bez nośnej. Dla sygnałów modulowanych standard opisuje nośną sinusoidalną zsynchronizowaną ze zboczami kodu oraz typowy stosunek poziomu znacznika do odstępu. Dla sygnałów bez nośnej najważniejsze są poziomy logiczne, zbocza impulsów i odporność toru transmisyjnego.

W praktycznych instalacjach stosuje się między innymi przewody koncentryczne, pary skręcane, interfejsy różnicowe, krótkie połączenia elektryczne i łącza światłowodowe. Sam standard IRIG określa strukturę i czasowanie kodu, ale wiele szczegółów poziomów elektrycznych, impedancji, zakończenia linii i odporności na zakłócenia zależy od urządzeń oraz zaleceń producenta.

Dokładność, jaką można uzyskać na wyjściu odbiornika, zależy od wielu czynników. Poza zapisem bitów w ramce wpływ mają jakość źródła czasu, opóźnienia przewodów, rodzaj modulacji, filtry, detekcja zbocza i procedura kompensacji opóźnień.