Na początku ery na ziemiach nadsańskich kwitło osadnictwo związane z tzw. kulturą przeworską. Tereny te będące pod wpływem prowincjonalnej kultury rzymskiej znalazły się w przedmiocie zainteresowań kupców z Imperium rzymskiego, co spowodowało znaczne ożywienie handlu. Najazdy Hunów, które zapoczątkowały okres wędrówek ludów IV–VI w n.e., przyczyniły się do upadku kultury przeworskiej. Nie pociągnęło to jednak za sobą przerwy w osadnictwie na ziemiach powiatu przemyskiego.

Na uwagę zasługują szczątki kopalne drzew występujących w terasie sprzed ok. 600 lat n.e., tj. z okresu młodoholoceńskiego. Największa tego typu odkrywka istnieje na lewym brzegu Sanu, w pobliżu Hurka. Na skutek wymywania dolnych warstw gleb, wyzierają kilkucentymetrowej średnicy pnie dębu, wiązu, topoli, buku, brzozy i jodły. We wczesnym średniowieczu, czyli w VII–IX w., na tym obszarze powstały liczne grody, m.in. Przemyśl. Ziemia przemyska stanowiła wówczas ośrodek terytorialny plemienia Chorwatów, którego ludność utrzymywała łączność z krajem Wiślan, państwem wielkomorawskim na południu i ludnością skupioną wokół grodu Czerwień na wschodzie. Między XI a XIII w. tereny ziemi przemyskiej wchodziły w skład powstałej nad Dnieprem Rusi, która po śmierci Jarosława Mądrego w 1054 r. rozpadła się na szereg księstw.