We współczesnym polskim prawodawstwie możliwość zgłaszania poprawek, w czasie gdy proces legislacyjny trwa w Sejmie, występuje przede wszystkim na etapie prac komisyjnych między drugim a trzecim czytaniem oraz w czasie drugiego czytania, zabronione jest zaś składanie poprawek do trzeciego czytania (taka instytucja prawna funkcjonowała w II RP). Zgodnie z regulaminem Sejmu krąg podmiotów, które mogą wnosić poprawki w czasie drugiego czytania został zawężony do: wnioskodawcy, Komisji do Spraw Petycji, grupy co najmniej 15 posłów, przewodniczącego klubu lub koła lub upoważnionemu przez niego wiceprzewodniczącemu – w imieniu klubu lub koła oraz Rady Ministrów.
Szerokość poprawek w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego Według orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego przekroczenie granic dopuszczalności materii poprawki (tj. zbytnia jej szerokość i treść niezwiązana z przedmiotem ustawy) mogą skutkować niekonstytucyjnością przepisy, którego treść została ukształtowana wadliwą poprawką. Zakres dopuszczalnych poprawek zmniejsza się na kolejnych etap postępowania ustawodawczego, choć restrykcyjna ocena dopuszczalności materii poprawek senackich budzi rozbieżne oceny konstytucjonalistów.