Po wielu sezonach intensywnej eksploatacji urządzenia nieuchronnie się jednak starzały. W roku 1954 jednostka przeszła generalny remont. Stan techniczny statku, a przede wszystkim kotłów był na tyle zadowalający, że w 1959 zdecydowano się na przestawienie ich na paliwo płynne. W czasie rutynowej wymiany orurowania zimą 1962/63 okazało się, że kotły są jednak nadmiernie zużyte i statek wycofano z ruchu. W międzyczasie gwałtowny sztorm w nocyz 17 na 18 kwietnia 1962 r. poważnie uszkodził statek w porcie w Ouchy. Niezbędna była większa naprawa, którą przeprowadzono w Ateliers de Constructions Mecaniques w Vevey.
Przyszłość jednostki stanęła pod znakiem zapytania w okresie, gdy towarzystwo CGN masowo wycofywało parowce z eksploatacji lub przebudowywało je na napęd spalinowy. Taki właśnie los spotkał wcześniej bliźniaczą jednostkę – „Valais”. W 1966 r. zdecydowano się na wymianę napędu statku. Wyremontowano maszynę parową oraz wymieniono stare węglowe kotły na nowe, opalane olejem napędowym. Nowe kotły, produkcji zakładów Wehrle – Werken z Emmendingen w Schwarzwaldzie, były jednopłomienicowymi kotłami parowymi z automatycznymi palnikami i urządzeniami do zmiękczania wody. Produkowały parę o ciśnieniu 10,5 atmosfer i zużywały 20,46 kg paliwa ciężkiego na godzinę.