Na jednej z rozpraw McGill powiedziała prawnikowi: „Niech pan zadaje sensowne pytania, panie Diefenbaker, a ja udzielę sensownych odpowiedzi”.
W rocznym raporcie komisarza (komendanta głównego) RCMP za rok 1934/1935 chwalono „niestrudzone” wysiłki McGill i jej „doskonałą” służbę. W raporcie za rok 1948/1949 komisarz odnotował jej „cenną” pomoc jako honorowego chirurga i konsultantki RCMP w sprawach z zakresu patologii sądowej. Podczas wielkiego kryzysu lat 30. XX wieku McGill musiała pracować przy znacznie mniejszych środkach i szczuplejszej obsadzie. W 1933 roku zmieściła się w budżecie 17 tysięcy dolarów przy badaniach laboratoryjnych, które w zwykłych warunkach kosztowałyby ponad 122 tysiące dolarów.
Poświęcając nieodpłatnie setki dodatkowych godzin pracy wieczorami i w weekendy, McGill pomogła RCMP w utworzeniu jej pierwszego oficjalnego laboratorium kryminalistycznego, które otwarto w 1937 roku. Mimo doświadczenia nie zaproponowano jej stanowiska dyrektora tej placówki. Laboratorium przejęło znaczną część obowiązków McGill w zakresie medycyny sądowej. McGill i jej współpracownicy skupili się odtąd na zdrowiu publicznym, a w czasie II wojny światowej badali m.in. rekrutów wojskowych pod kątem chorób przenoszonych drogą płciową.