W 1812 roku został wybrany do tymczasowej reprezentacji narodowej (niem. Interimistische Nationalrepräsentation) w Berlinie, działającej w okresie pruskich reform po klęskach zadanych Prusom przez Napoleona. Brał udział w pracach tego gremium, a także w pracach Generalnej Komisji ds. Rozliczeń Długów Wojennych (niem. Generalkommission zur Regulierung der Kriegsschulden). W źródłach podkreśla się jego aktywność w debatach nad reformami ustrojowymi i stosunkami wiejskimi.
Podczas wojen wyzwoleńczych ponownie zgłosił się do wojska. W 1813 roku miał wyposażyć własnym kosztem czterech ochotników i samemu wziąć udział w kampanii przeciwko wojskom napoleońskim. Po powrocie do Berlina nadal działał w reprezentacji narodowej, w której został sekretarzem. W 1815 roku, po powrocie Napoleona z Elby, wstąpił ponownie do armii. Jako oficer 18 pułku piechoty liniowej został ciężko ranny w bitwie pod Waterloo. Za udział w kampanii otrzymał Krzyż Żelazny. Wkrótce zakończył służbę wojskową, otrzymawszy stopień kapitana.