W 1972 po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego objął kierownictwo Pracowni Radiochemii UMCS, która w 1974 roku została przekształcona w Zakład Radiochemii i Zastosowań. W 1978 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1989 profesorem zwyczajnym. Opracował metody i urządzenia do aglomeracji sflokulowanych szlamów, które otrzymały ochronę patentową w kraju i za granicą. Po awarii elektrowni jądrowej w Czarnobylu zorganizował zespół do badań skażenia środowiska przez izotopy promieniotwórcze i wyposażył go w odpowiednią aparaturę.
Pełnił wiele funkcji, m. in. prorektora UMCS ds. Nauki i Badań Naukowych (1984–1990 oraz 1993–1996) i wicedyrektora Instytutu Chemii (1978–1981). Był członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Chemicznego, wiceprezesem Komisji Fizykochemii Powierzchni PAN, członkiem Komisji Ekspertów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu oraz rad naukowych wielu instytutów badawczych. Od 1988 kierował Pracownią Adsorpcji i Fizykochemii Granicy Faz Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni PANEncyklopedia Chełma, t. I, cz. 2, Ludzie, 2013, s. 178..
Opublikował około 165 prac naukowych (w większości w języku angielskim), był autorem lub współautorem 10 patentów. Wypromował ponad 200 magistrów oraz 13 doktorów.