W okresie posługi biskupiej Matteiego rząd brytyjski uchwalił szereg ustaw mających bezpośredni wpływ na Kościół. Za rządów gubernatora , w czerwcu 1822, wprowadzono prawo ograniczające prawo Kościoła do posiadania majątku trwałego, tzw. manumorta (martwej ręki). Sześć lat później, 10 kwietnia 1828 – za kadencji gubernatora Fredericka Ponsonby’ego i po osiągnięciu porozumienia z Rzymem – weszła w życie ustawa znosząca tzw. privilegium fori – przywilej wyłączający duchownych spod jurysdykcji sądów państwowych. Oznaczało to, że wszyscy duchowni – z wyjątkiem biskupa – podlegali odtąd prawu państwowemu i procedurom sądowym ustanowionym przez państwo. Wraz z tymi zmianami zniesiono również prawo azylu, co umożliwiło aresztowanie przestępców nawet wówczas, gdy szukali oni schronienia w kościołach.