Technika zapylania wibracyjnego Proces zapylania wibracyjnego jest wynikiem pozyskiwania pyłku z pręcika kwiatu ukształtowanego w opisany sposób. Zapylająca pszczoła chwyta się pylnika kwiatu (lub innej jego części), a następnie zaczyna wprowadzać tułów swojego ciała w drgania. Ich amplituda i częstotliwość są wyższe niż podczas zwykłego lotu; częstotliwość takich drgań może przekraczać 300 Hz. Drgania te są przenoszone na kwiat, co powoduje osypywanie się pyłku na ciało pszczoły. Ilość uwalnianego przez kwiat pyłku różni się w zależności od cech kwiatu, takich jak masa pylników (w stosunku do masy pszczoły), ich geometria i budowa oraz właściwości materiałowe, ale także od charakterystyki wytwarzanych przez pszczołę drgań. Drgania o dużej prędkości i przyspieszeniu skutkują uwolnieniem największej ilości pyłku.
Pszczoły stosujące zapylanie wibracyjne Zapylanie wibracyjne zaobserwowano u pszczół należących do 74 rodzajów, obejmujących łącznie około połowę gatunków tych zwierząt.