Właściwe urzędy krajowe mogły w pojedynczych przypadkach nie wyrazić zgody na budowę względnie rozbudowę instalacji zaopatrzenia w energię elektryczną, jeśli – w ich ocenie – zagrażałyby realizacji celów polityki energetycznej lub planowaniu przestrzennemu.
Należy stwierdzić, że tradycyjne ramy instytucjonalne gospodarki elektroenergetycznej uformowały się z wielu elementów polityki konkurencji i regulacji, które były zakotwiczone na wielu płaszczyznach. Daleko idący wpływ państwa przejawiał się przede wszystkim w formie rozdzielania koncesji, gwarancji i kontroli inwestycji, za pomocą których skutecznie blokowane było wejście na rynek potencjalnym konkurentom. Skutkowało to przede wszystkim wypaczeniami w poziomie i strukturze cen energii elektrycznej, a tym samym miało pośrednio wpływać niekorzystnie na dobrobyt społeczny. Ramy instytucjonalne gospodarki elektroenergetycznej w Niemczech uległy zasadniczej zmianie dopiero pod koniec lat 90. XX wieku w efekcie implementacji dyrektywy 96/92/WE w ustawie o gospodarce energetycznej.