Przewodniczącym Judenratu był Jakow Blumberg.
21 grudnia 1940 zakazano Żydom opuszczania terenu getta, jak również wchodzenia na jego teren Polakom, z wyjątkiem przewodniczącego Rady Żydowskiej i jego zastępcy, lekarza i jednego gońca. Poza tym wychodzić mogli żydowscy robotnicy, którzy wylegitymowali się przepustkami wydanymi przez Arbeitsamt z Wołomina. Za złamanie zarządzenia groziła kara 1000 zł, więzienie lub roboty przymusowe. Początkowo wołomińskie getto nie było ściśle odizolowane od miasta, umożliwiało to obustronny handel i przepływ żywności. W miarę upływu czasu getto było coraz mocniej grodzone i izolowane od reszty miasta. W pierwszej połowie 1941 Żydzi zostali odcięci od świata zewnętrznego drutem kolczastym. W getcie nastał okres nędzy, głodu, chorób i terroru.
Niemieckie władze okupacyjne zamierzały przesiedlić do getta w Wołominie część Żydów z Krakowa. Planu tego jednak nie zrealizowano ze względu na i tak istniejące już przeludnienie getta w Wołominie.
Likwidacja Za początek regularnej akcji, zmierzającej do ostatecznej likwidacji getta, uznaje się transport z wołomińskiego getta do Treblinki, który miał miejsce 19 sierpnia 1942.