Obejmuje krajobraz alpejski z jeziorami, stromymi zboczami, dolinami, halami, kompleksami leśnymi i historycznymi osadami związanymi z wydobyciem i przetwarzaniem soli.
Centralnym elementem obszaru jest Hallstatt, położony na zachodnim brzegu Hallstätter See, pomiędzy jeziorem a stromymi stokami Dachsteinu. Do wpisu należą również tereny górskie, stanowiska archeologiczne, dawne obszary górnicze i krajobrazy użytkowane przez gospodarkę pasterską i leśną.
Po niewielkiej zmianie granic zatwierdzonej w 2024 roku powierzchnia obszaru wpisanego wynosi 28 637 ha, natomiast jego strefa buforowa obejmuje 19 863 ha. W dokumentacji UNESCO obiekt figuruje pod numerem 806bis.
Historia
Górnictwo solne
Najważniejszym czynnikiem wpływającym na rozwój regionu była obecność złóż soli kamiennej. Systematyczna produkcja soli w rejonie Hallstatt jest poświadczona od środkowej epoki brązu, pod koniec II tysiąclecia p.n.e. Początkowo wykorzystywano naturalne źródła solanki, natomiast podziemna eksploatacja złóż rozwinęła się w późnej epoce brązu.