W 1922 został zaproszony do Jerozolimy, by przygotować projekt mozaik dla nowego kościoła w Getsemani – Bazyliki Agonii. W 1925 namalował cztery obrazy dla Kościoła Biczowania w Jerozolimie: Maryję Pannę, Jana Apostoła, Pawła z Tarsu i św. Franciszka. W latach 40. XX wieku wykonał duże mozaiki ścienne przedstawiające Pocałunek Judasza oraz Pojmanie Jezusa w jerozolimskim Kościele Wszystkich Narodów. Pojmanie Jezusa było fundacją polskich żołnierzy.
Poza zamówieniami związanymi z propagandą rządową, Barberis tworzył przede wszystkim dla kościołów, zarówno obrazy jaki freski. W 1933 namalował stacje Drogi Krzyżowej dla oratorium sierocińca w Amatrice. Następnie namalował obrazy ołtarzowe dla rzymskich kościołów: Santa Maria Liberatrice w rione Testaccio, San Nicola da Tolentino (Kazanie bł. Komitasa, 1929) i Santa Prisca (1938). Wciąż tworzył na potrzeby wydawnictw franciszkańskich, kapucyńskich i tercjarskich, m.in. periodyku „Le Misisioni Francescane”. W 1954 namalował serię dwunastu obrazów z przestawieniem Matki Bożej. Malował serie stacji Drogi krzyżowej, również dla świątyń w Polsce.