Po powrocie do Niemiec kontynuował służbę w Reichswehrze. We wrześniu 1921 otrzymał awans na kapitana, a w listopadzie ukończył kurs dla obsługi moździerzy na poligonie Döberitz. W kolejnych latach pełnił głównie funkcje szkoleniowe i sztabowe. We wrześniu 1930 jako instruktor trafił do Szkoły Piechoty w Dreźnie, a w kwietniu 1932 awansował na majora. Dwa lata później został instruktorem taktyki. W lutym 1935 otrzymał awans na podpułkownika, a w lipcu 1937 na pułkownika. Następnie trafił do sztabu 95. Pułku Piechoty. Uczestniczył w anschlussie Austrii. W listopadzie 1938 objął dowództwo nad 6. Pułkiem Piechoty.
Na jego czele, w składzie 30. Dywizji Piechoty gen. Kurta von Briesena, uczestniczył w kampanii wrześniowej. Walczył nad Wartą i Bzurą. Za działania podczas walk został odznaczony klamrą ponownego nadania Krzyża Żelaznego II klasy, a następnie I klasy. Później brał udział w kampanii francuskiej, kampanii bałkańskiej i operacji Barbarossa. W sierpniu 1941 otrzymał awans na generała majora, a miesiąc później trafił do rezerwy dowódczej. Wkrótce zastąpił gen. na stanowisku dowódcy 177. Dywizji w Armii Rezerwowej gen. Friedricha Fromma, gdzie odpowiadał przede wszystkim za szkolenie i uzupełnianie jednostek. Od lutego 1943 dowodził 714. Dywizją Piechoty w Serbii, zastępując na tym stanowisku gen. .