W 1904 roku zachorował na zapalenie płuc. Przebywał w szpitalu w Genewie i ostatecznie całkowicie wyzdrowiał. Przez kolejne cztery lata mieszkał w różnych miastach europejskich, takich jak Paryż, Zurych i Genewa. W 1908 roku, wraz z wieloma innymi Ormianami, powrócił do Konstantynopola po ogłoszeniu Konstytucji Osmańskiej. Jednak w 1909 roku rząd osmański jasno dał do zrozumienia, że Ormianie nie są bezpieczni, dopuszczając do masakry w Adanie. Siamanto ponownie głęboko odczuł psychiczne skutki rozlewu krwi. Wydarzenia te skłoniły go do napisania jego najsłynniejszego dzieła, Krwawe wieści od mojego przyjaciela.
W 1910 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych i został redaktorem gazety „Hairenik”, należącej do Armeńskiej Federacji Rewolucyjnej. Po roku wrócił do Konstantynopola.
Dzieła Powieść Bohatersko powstawała od 1897 roku, a ostatecznie została wydrukowana w 1902 roku w Paryżu. Opowiada o trudach życia Ormian pod surowymi rządami osmańskimi. Siamanto zachęcał młodzież do walki o swoje prawa i domagania się równości i sprawiedliwości.
Powieść Ormianie powstawała w latach 1902–1908 i składała się z trzech tomów.