thumb|500px|Chikanobu Hashimoto (1838–1912), Chiyoda no Ōoku uta-awase (1895) „Konkurs poezji dam dworu w zamku Chiyoda lub – klasyczna poezja japońska (obecnie synonim tanka).
Waka tłumaczy się dosłownie jako „japoński wiersz”. Słowo to powstało przypuszczalnie w początkowym okresie Heian, a po raz pierwszy użyte zostało przez poetę Ki no Tsurayuki. Wa znaczy „Japonia”, „dawna Japonia”, „w stylu japońskim”, ka – „poezja”, „wiersz”, „pieśń”. Prawdopodobnie Tsurayuki chciał zaznaczyć różnicę między poezją w swym języku ojczystym a poezją chińską zwaną kanshi (漢詩), z której czerpał inspirację, a która była dobrze znana wyedukowanym sferom japońskiego społeczeństwa.
Rodzaje waka Gatunek waka obejmuje wiele różnych wzorców metrycznych, takich jak: tanka (lub mijikauta, 短歌, dosł. „pieśń krótka”), chōka (lub nagauta, 長歌, „pieśń długa”), bussokusekika (仏足石歌, „pieśń [wyryta] w kamieniu [z wyrzeźbionym wizerunkiem] stóp Buddy w świątyni Yakushi w Nara”), sedōka (lub sendōka, 旋頭歌, „pieśń z powtórzonym początkiem”) i katauta (片歌, „pieśń cząstkowa”, „pieśń fragmentaryczna”). Trzy ostatnie zanikły w okresie Heian, a wkrótce po nich chōka. Obecnie termin waka odnosi się wyłącznie do metrum tanka.