Historyczna nazwa Friedrichshof pozostaje stosowana w odniesieniu do samej rezydencji.
Historia
Powstanie rezydencji
Po śmierci męża w 1888 roku cesarzowa Wiktoria zdecydowała się na budowę własnej siedziby wdowiej. 28 września 1888 roku nabyła w Kronbergu posiadłość należącą wcześniej do spadkobierców frankfurckiego bankiera i kupca Jacques’a Reißa.
Budowę umożliwił m.in. zapis testamentowy Marii Brignole Sale De Ferrari, księżnej Galliera, która pozostawiła cesarzowej pięć milionów franków.
Projekt powierzono Ernstowi Ihnemu. Zlecenie należało do pierwszych dużych realizacji architekta po jego nominacji na stanowisko architekta dworskiego.
Budowa i wyposażenie
Prace budowlane prowadzono w latach 1889–1893. Rezydencję wyposażono w centralne ogrzewanie, oświetlenie elektryczne oraz windę towarową.
Na potrzeby Friedrichshofu firma Siemens & Halske wybudowała w pobliżu elektrownię opalaną węglem, wytwarzającą prąd trójfazowy dla pałacu.
Cesarzowa Wiktoria zamieszkiwała w Friedrichshof do śmierci w 1901 roku. Rezydencja pełniła funkcję prywatnego domu, miejsca spotkań rodzinnych oraz siedziby zbiorów sztuki i pamiątek związanych z Fryderykiem III.
Własność domu heskiego