Guma dwuchromianowa (często określana skrótowo jako guma) – jedna ze szlachetnych technik fotograficznych, oparta na zjawisku garbowania (utwardzania) pod wpływem światła koloidu organicznego (najczęściej gumy arabskiej) uczulonego dwuchromianem potasu lub amonu. Należy do technik stykowych i pozwala na uzyskanie unikatowych obrazów o malarskiej estetyce.
Historia mały|Jan Neuman, Na basenie, ok. 1935, odbitka gumowa Podstawy techniki zostały opracowane w połowie XIX wieku. W 1855 roku opatentował proces fotograficzny wykorzystujący właściwości dwuchromianów zmieszanych z koloidami. Guma dwuchromianowa zyskała największą popularność na przełomie XIX i XX wieku, stając się jedną z najważniejszych technik nurtu piktorializmu. Artyści cenili ją za możliwość głębokiej ingerencji w powstawanie obrazu, co pozwalało na zatarcie granic między fotografią a grafiką czy malarstwem.
Proces technologiczny Proces powstawania odbitki gumowej jest skomplikowany, czasochłonny i w całości rzemieślniczy. Składa się z kilku kluczowych etapów: Przygotowanie podłoża: Najczęściej wykorzystuje się wysokiej jakości papier czerpany.