Oficjalne nazwy placu mają formę słoweńską Tartinijev trg oraz włoską Piazza Tartini. Stosowanie obu nazw wynika z dwujęzycznego statusu gminy Piran, w której języki słoweński i włoski używane są w administracji, nazewnictwie miejscowym oraz oznakowaniu przestrzeni publicznej.
Historia
Wewnętrzny port
thumb|left|280px|Eliptyczna przestrzeń placu widziana z dzwonnicy kościoła Świętego Jerzego
W miejscu obecnego placu znajdował się pierwotnie wewnętrzny basen portowy, określany jako mandrač lub włoskim terminem mandracchio. Służył on niewielkim łodziom rybackim, jednostkom handlowym i łodziom wykorzystywanym przez pracowników związanych z pirańskimi salinami.
Basen leżał początkowo poza najstarszym obwodem murów miejskich. Wraz z rozwojem Piranu został otoczony domami zamożnych mieszkańców, budynkami władz miejskich, obiektami handlowymi i kościołem, dzięki czemu jego otoczenie stało się jednym z najważniejszych obszarów miasta.
W XIX wieku znaczenie użytkowe wewnętrznego portu malało, natomiast gromadzące się w nim osady i ścieki powodowały problemy sanitarne.