Tartini został przedstawiony w stroju z epoki, ze skrzypcami trzymanymi przy boku i smyczkiem w uniesionej dłoni, a jego postać zwrócona jest w stronę domu rodzinnego stojącego przy placu.
Pomnik ma status zabytku o znaczeniu lokalnym i stanowi centralny punkt kompozycyjny placu. Jest jednym z najczęściej wykorzystywanych symboli współczesnego Piranu oraz materialnym elementem miejskiego kultu pamięci o Tartinim.
Transport publiczny
Na początku XX wieku plac został włączony do systemu komunikacji publicznej łączącego Piran z Portorožem i Luciją. W latach 1909–1912 kursowały na tej trasie trolejbusy, które zapewniały połączenie miasta ze stacją kolei wąskotorowej Triest–Poreč w Luciji.
W 1912 roku trolejbusy zastąpiono tramwajami kursującymi na linii Piran–Portorož–Lucija. Eliptyczna przestrzeń placu była wykorzystywana przez tramwaje podczas zmiany kierunku jazdy, co wpłynęło na sposób organizacji nawierzchni i utrwalenie charakterystycznego kształtu centralnej części placu.
Komunikację tramwajową zlikwidowano w 1953 roku. Po usunięciu torowiska plac zaczął być wykorzystywany przez ruch samochodowy i jako parking, zanim pod koniec XX wieku przeprowadzono jego gruntowną przebudowę.
Przebudowa Borisa Podrecci