Béla Lengyel przyd. ebesfalvi vitéz (ur. 19 kwietnia 1897 w Szarvas, zm. 20 grudnia 1988 w Grazu) – węgierski generał dywizji polskiego pochodzenia, attaché wojskowy Królestwa Węgier.
Życiorys Lengyel przyszedł na świat w 1897 roku, jako syn Sándora Lengyel oraz Ilony Kontur. Według wywodu genealogicznego miał mieć polskie korzenie i pochodzić z rodziny Zajączkowskich. W okresie zaborów ród Zajączkowskich uciekł przed carskimi represjami do Siedmiogrodu. Osiedlili się w Szarvas i zmienili nazwisko na znamienne Lengyel. Słowo to w języku węgierskim znaczy „Polak”. W 1914 ukończył szkołę piechoty w Budapeszcie oraz został mianiowany chorążym.
Na froncie I wojny światowej służył jako dowódca kompanii 101 pułku piechoty, walcząc na froncie wschodnim i włoskim. Na admirała awansowany w 1915, a na stopień porucznika w 1917. W okresie rewolucji, podobnie jak wielu innych oficerów Austro–Węgier, wstąpił do Węgierskiej Armii Czerwonej i uczestniczył w wojnie węgiersko-rumuńskiej. Po nieudanej ofensywie wojsk węgierskich dostał się do niewoli rumuńskiej, jako jeniec wojenny od listopada 1918 do września 1919. Po powrocie do kraju wstąpił do Armii Narodowej admirała Miklósa Horthyego. Po 1920 poszedł na kurs oficerski w Hajmáskér, a następnie do Akademii Wojskowej, którą ukończył w 1925.