W stopniu podporucznika został przydzielony do szkoły oficerskiej w Nowonikołajewsku, a po jej ukończeniu wyznaczony na stanowisko dowódcy szkoły podoficerskiej dywizji. Później został przeniesiony do 3 pułku strzelców polskich na stanowisko dowódcy III batalionu. Za zasługi bojowe awansowany na porucznika i kapitana. Wyróżnił się 14 października 1919 w walce pod wsią Lenki w Stepie Kułundyńskim, gdzie uratował od zagłady I batalion pułku, otoczony przez bolszewików. Po kapitulacji Wojsk Polskich (10 stycznia 1918), uniknął bolszewickiej niewoli i z oddziałem majora Ludwika Jurkiewicza przedostał się 3 marca 1919 do Harbinu. 15 kwietnia wypłynął z portu Dairen na pokładzie parowca „Jarosław”. 1 lipca 1920 przypłynął do Gdańska. 16 lipca 1920 objął dowództwo I batalionu 2 syberyjskiego pułku piechoty, późniejszego 83 pułku piechoty i na jego czele walczył na wojnie z bolszewikami. Szczególnie wyróźnił się 22 sierpnia 1920 w boju pod wsią Janowo i następnego dnia w bitwie pod Chorzelami.