mały|Ratusz w Lwówku Śląskim mały|Ratusz w Bolesławcu Powiat lwówecko-bolesławiecki (niem. Löwenberg-Bunzlauischer Kreis / Löwenberg-Bunzlausche Kreis) – dawna pruska jednostka terytorialna średniego szczebla z siedzibą we Lwówku Śląskim i Bolesławcu należąca do podokręgu sudeckiego. Powstała w 1742 roku, a przestała istnieć po 1816 roku, gdy wydzielono z niej dwa osobne powiaty – powiat Löwenberg i powiat Bunzlau.
Historia Zgodnie z ordonansem z 25. listopada 1741 z polecenia Fryderyka II miało nastąpić wydzielenie powiatów, będące w dużym stopniu odzwierciedleniem dawnych księstw i ich weichbildów (ziem) tworząc dodatkowo szereg enklaw i eksklaw. Na południe od powiatu szprotawskiego rozciągał się szerokim pasem powiat lwówecko-bolesławiecki po obu stronach Bobru, składający się z dwóch okręgów wchodzących dawniej w skład księstwa jaworskiego. Enklawę okręgu bolesławieckiego położoną na północ od Złotoryi zachowano w składzie powiatu lwówecko-bolesławieckiego.