Vasilij Melik (ur. 17 stycznia 1921 w Lublanie, zm. 28 stycznia 2009 tamże) – słoweński historyk zajmujący się historią XIX-XX wieku, laureat Nagrody Felczaka i Wereszyckiego w roku 2005.
Życiorys Był synem geografa Antona Melika i Minki z d. Novak. W czasie II wojny światowej został osadzony w obozie w Gonars, we Włoszech. W 1943 ukończył studia z zakresu historii na wydziale filozoficznym Uniwersytetu w Lublanie. Od 1945 pracował jako tłumacz w biurze Agencji Tanjug w Lublanie, a następnie jako archiwista w bibliotece. W 1947 rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Historii Uniwersytetu w Lublanie, początkowo na wydziale filozoficznym, a następnie na wydziale ekonomicznym. W 1959 na wydziale filozoficznym obronił pracę doktorską, poświęconą systemowi wyborczemu w Słowenii w latach 1861–1918. W 1960 wybrany na stanowisko docenta, w 1969 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1974 zwyczajnym. W latach 1974–1977 sprawował funkcję dziekana wydziału filozoficznego. Prowadził zajęcia z historii Słowenii w XIX wieku. W 1991 przeszedł na emeryturę.