Buell Neidlinger (ur. 2 marca 1936 w Nowym Jorku, zm. 16 marca 2018 w Langley) – amerykański kontrabasista i wiolonczelista jazzowy, pedagog oraz muzyk sesyjny, związany także z muzyką klasyczną i popularną. W drugiej połowie lat 50. i na początku lat 60. należał do najbliższych współpracowników Cecila Taylora i odegrał znaczącą rolę w rozwoju free jazzu.
Grę na wiolonczeli rozpoczął w dzieciństwie; uczył się u i Grigorija Piatigorskiego, a w wieku 12 lat wygrał konkurs umożliwiający mu występ z Filharmonią Nowojorską. Studiował na Uniwersytecie Yale, gdzie około 1954 zaczął grać na kontrabasie i występował w zespole , wykonującym dixieland i swing. Następnie dołączył w Nowym Jorku do zespołu , występując m.in. z , , Benem Websterem i Billie Holiday.
W 1955 związał się z zespołem Cecila Taylora, w którym pozostał do początku lat 60.; uczestniczył m.in. w nagraniu albumu (1956) i innych wczesnych płyt pianisty. Równolegle nagrywał pod kierownictwem Steve’a Lacy’ego. W latach 1962–1964 był członkiem , następnie studiował muzykę współczesną na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Buffalo, a w latach 1966–1970 grał w Bostońskiej Orkiestrze Symfonicznej.