Jej styl łączył siłę fizyczną z akrobacją i akcjami wykonywanymi z górnej liny. Jej głównym ruchem kończącym był Guillotine Legdrop. Do jej ruchów sygnaturowych należały również Bull’s Poseidon, Lariat, Northern Light Suplex i Moonsault.

Wpływ i dziedzictwo Gdy Nakano zaczęła regularnie występować w Stanach Zjednoczonych na początku lat 90., kobiety w amerykańskim wrestlingu często przedstawiano przede wszystkim przez pryzmat wyglądu, a nie jako pełnoprawne zawodniczki. Zdarzało się, że zamiast regularnych walk brały udział w konkursach bikini. Na tym tle Nakano wyróżniała się wizerunkiem groźnej antagonistki oraz stylem łączącym siłę z akrobatyką, co pomagało zmieniać wyobrażenia amerykańskiej publiczności o możliwościach wrestlerek.

Jej występy w World Wrestling Federation i World Championship Wrestling przybliżyły północnoamerykańskim widzom intensywny, fizyczny styl japońskiego wrestlingu kobiet. Rywalizacja z w latach 1994–1995 zwróciła uwagę na pozostającą wcześniej na dalszym planie dywizję kobiet WWF i jej mistrzostwo.